Liborius pszenżyto – ile kosztuje, gdzie kupić, opinie

Pszenżyto ozime SU Liborius zyskuje coraz większe uznanie wśród polskich rolników poszukujących niezawodnych rozwiązań dla gorszych stanowisk. Ta zarejestrowana odmiana wyróżnia się wyjątkową tolerancją na trudne warunki glebowe oraz stabilnym plonowaniem nawet tam, gdzie inne zboża zawodzą.

W krajowym rejestrze odmian pszenżyto SU Liborius figuruje jako jedna z najzdrowszych odmian dostępnych na polskim rynku. Jej unikalne właściwości sprawiają, że najsłabsze gleby przestają stanowić barierę dla osiągania satysfakcjonujących wyników ekonomicznych.

Jakie są charakterystyki odmiany pszenżyta SU Liborius?

Pszenżyto ozime SU Liborius to średnio wczesna odmiana charakteryzująca się wysoką tolerancją na słabe gleby i dobrą odpornością na niekorzystne warunki pogodowe.

Ta odmiana reprezentuje typ odmiany średnio wczesny o uznanej zimotrwałości. Średnia wysokość roślin wynosi 130-140 cm, co zapewnia dobrą stabilność łanu i ułatwia prowadzenie zabiegów agrotechnicznych. Rośliny charakteryzują się mocnym systemem korzeniowym, który umożliwia efektywne pobieranie składników pokarmowych z mniej żyznych gleb.

Kłos SU Liborius wyróżnia się średnią długością i dobrym wypełnieniem ziarnami. Termin kłoszenia przypada na drugą dekadę maja, co pozwala uniknąć wiosennych przymrozków. Plewa ma charakterystyczną jasnobrązową barwę z delikatnym połyskiem.

W porównaniu z innymi odmianami dostępnymi na rynku, Liborius pszenżyto wykazuje lepszą adaptację do trudnych warunków glebowych. Podczas gdy popularne odmiany wymagają kompleksów glebowych 4-6, SU Liborius sprawdzi się również na kompleksach 7-8.

Jaką normę wysiewu stosować przy pszenżycie Liborius?

Optymalna norma wysiewu pszenżyta SU Liborius wynosi 160-180 kg/ha w zależności od terminu siewu i warunków glebowych.

Na glebach lekkich zaleca się stosowanie wyższej normy – 180 kg/ha, aby zagwarantować odpowiednią gęstość łanu. Gleby średnie i cięższe wymagają normy 160-170 kg/ha. Wczesny siew we wrześniu pozwala na obniżenie normy o 10-20 kg/ha dzięki lepszemu krzeweniu roślin.

Kalibracja siewnika wymaga szczególnej uwagi. Masa tysiąca ziaren (MTZ) SU Liborius wynosi 45-50 g, co należy uwzględnić przy ustawianiu mechanizmu wysiewającego. Zbyt gęsty siew prowadzi do wzrostu konkurencji między roślinami i zwiększa ryzyko chorób grzybowych.

Praktyka pokazuje, że rzadszy siew na poziomie 140-150 kg/ha może skutkować słabszym zagęszczeniem łanu, szczególnie w trudnych warunkach jesiennych. Z kolei przekroczenie normy 200 kg/ha prowadzi do osłabienia pojedynczych roślin i pogorszenia jakości ziarna.

Jaka jest średnia wysokość roślin pszenżyta SU Liborius?

Średnia wysokość roślin pszenżyta SU Liborius wynosi 130-140 cm, co klasyfikuje ją jako odmianę średniowysoką o dobrej odporności na wyleganie.

Umiarkowana wysokość stanowi kompromis między potencjałem plonowania a stabilnością łanu. Rośliny o takiej wysokości lepiej znoszą silne wiatry i intensywne opady deszczu podczas kwitnienia i dojrzewania ziarna. Dodatkowo ułatwia to przeprowadzenie żniw kombajnem bez ryzyka znacznych strat.

Nawożenie azotowe w dawce do 120 kg N/ha nie powoduje nadmiernego wzrostu roślin. Jedynie przekroczenie tej dawki może skutkować zwiększeniem wysokości do 150-160 cm i pogorszeniem odporności na wyleganie. Dlatego zaleca się stosowanie regulatorów wzrostu przy intensywnym nawożeniu.

W porównaniu z wysokimi odmianami (powyżej 150 cm), Liborius zapewnia większe bezpieczeństwo uprawy. Niższe odmiany (poniżej 120 cm) często plonują gorzej z powodu mniejszej powierzchni asymilacyjnej liści.

Jakie są wymagania glebowe pszenżyta Liborius?

Pszenżyto SU Liborius najlepiej sprawdza się na glebach lekkich i średnich o pH 5,5-7,0, wykazując dobrą tolerancję na zakwaszenie i słabszą żyzność.

Ta odmiana doskonale radzi sobie na kompleksach glebowych 6-8, gdzie inne zboża często zawodzą. Najsłabsze gleby pszenżytnie typu piaski słabogliniaste czy gliny lekkie stanowią optymalne stanowiska dla SU Liborius. Rośliny tolerują pH na poziomie 5,2-5,5, co eliminuje konieczność intensywnego wapnowania.

Przygotowanie gleby powinno zapewnić dobrą strukturę i infiltrację wody. Orkę wykonuje się na głębokość 20-25 cm, a następnie przeprowadza uprawki uprawkami talerzowymi lub broną. Gleby zbite wymagają głęboszowania lub spulchniania podglebia.

Nawożenie podstawowe fosforowo-potasowe stosuje się w dawkach: P₂O₅ 60-80 kg/ha, K₂O 80-120 kg/ha. Na glebach kwaśnych korzystne jest zastosowanie nawozu magnezowego w dawce 40-60 kg MgO/ha. Nawożenie organiczne w postaci obornika lub gnojowicy znacząco poprawia warunki wzrostu na słabych glebach.

Zrozumienie wymagań glebowych to fundament sukcesu uprawowego, ale równie istotne jest poznanie naturalnej odporności tej odmiany na choroby i stresy środowiskowe, które mogą znacząco wpłynąć na końcowy plon.

Na jakie choroby odporne jest pszenżyto ozime SU Liborius?

Pszenżyto SU Liborius charakteryzuje się wysoką odpornością na brunatną plamistość liści i średnią odpornością na septoriozę, przy dobrej tolerancji na choroby podstawy źdźbła.

Odmiana wykazuje podwyższoną odporność na najgroźniejsze patogeny pszenżyta. W skali 9-stopniowej odporność na brunatną plamistość oceniana jest na poziomie 7-8, co znacząco ogranicza potrzebę stosowania fungicydów. Septorioza stanowi umiarkowane zagrożenie (ocena 5-6), wymagając monitoringu w okresach wysokiej wilgotności.

Choroby podstawy źdźbła, w tym łamliwość źdźbła i zgorzel siewek, rzadko powodują znaczące straty. Silny system korzeniowy i odporna struktura łodygi minimalizują ryzyko infekcji grzybowych u podstawy roślin. Ta cecha jest szczególnie cenna na glebach o gorszej strukturze i przeciętnej przepuszczalności.

Profilaktyka pozostaje najskuteczniejszą metodą ochrony. Przestrzeganie 3-4 letniej przerwy w uprawie zbóż, stosowanie zaprawionych nasion oraz właściwe nawożenie azotowe ograniczają presję chorób do minimum. W latach o wysokiej presji patogenów konieczne może być jedno zabiegowe zastosowanie fungicydu.

Czy pszenżyto Liborius jest odporne na fuzariozę kłosów?

Pszenżyto SU Liborius wykazuje średnią odporność na fuzariozę kłosów, co wymaga odpowiedniego monitoringu i ewentualnego stosowania fungicydów w latach sprzyjających rozwojowi choroby.

Fuzarioza kłosów stanowi jedno z poważniejszych zagrożeń dla jakości ziarna pszenżyta. SU Liborius osiąga ocenę 5-6 w 9-stopniowej skali odporności, co plasuje ją w grupie odmian średnio wrażliwych. Infekcja występuje najczęściej w okresie kwitnienia przy wysokiej wilgotności i temperaturze 15-25°C.

Objawy choroby obejmują bladnięcie i różowienie kłosów oraz przedwczesne dojrzewanie porażonych partii. Ziarna z porażonych kłosów charakteryzują się gorszą jakością, niższą masą i mogą zawierać mykotoksyny niebezpieczne dla zwierząt i ludzi.

Strategia ochrony opiera się na terminowym zabiegu fungicydem w fazie kwitnienia (BBCH 61-65). Preparaty zawierające tebukonazol, propikonazol czy metkonazol wykazują skuteczność na poziomie 70-80%. W warunkach wysokiej presji choroby zaleca się powtórzenie zabiegu po 10-14 dniach.

Jaka jest odporność na wyleganie pszenżyta SU Liborius?

Odmiana SU Liborius charakteryzuje się bardzo dobrą odpornością na wyleganie (ocena 7-8 w 9-stopniowej skali), co czyni ją niezawodną w trudnych warunkach pogodowych.

Mocna struktura łodygi i dobrze rozwinięty system korzeniowy zapewniają stabilność łanu nawet przy silnych wiatrach i intensywnych opadach. Średnia wysokość roślin dodatkowo ogranicza ryzyko wylegania w porównaniu z odmianami wysokimi. Ta cecha ma kluczowe znaczenie na słabych glebach, gdzie rośliny są bardziej narażone na stres.

Czynniki zwiększające ryzyko wylegania obejmują nadmierne nawożenie azotowe (powyżej 120 kg N/ha), zbyt gęsty siew oraz niekorzystne warunki pogodowe w okresie strzelania w źdźbło. Regulacja dawki azotu i zastosowanie regulatorów wzrostu w fazie krzewienia skutecznie minimalizują to ryzyko.

Ekonomiczne korzyści z dobrej odporności na wyleganie są znaczące. Unikanie strat plonu wynoszących 15-30% w przypadku wylegania, ułatwione żniwa i lepsza jakość ziarna przekładają się na wymierne oszczędności. Dodatkowo ogranicza się ryzyko rozwoju chorób grzybowych w wyległym łanie.

Czy odmiana SU Liborius radzi sobie z okresowymi niedoborami wody?

Pszenżyto SU Liborius wykazuje bardzo dobrą tolerancję na suszę dzięki rozwiniętemu systemowi korzeniowemu i zdolności do oszczędnego gospodarowania wodą.

Gdy występują okresowe niedobory wody, odmiana ta zachowuje stabilność plonowania lepiej niż większość innych zbóż. Korzenie sięgające do głębokości 150-180 cm umożliwiają pobieranie wody z głębszych warstw gleby. Dodatkowo rośliny charakteryzują się efektywnym mechanizmem zamykania aparatów szparkowych w warunkach stresu wodnego.

W porównaniu z pszenicą, która traci 30-40% plonu przy niedoborach wody, pszenżyto SU Liborius ogranicza straty do 15-25%. Ta odporność na stres wodny ma szczególne znaczenie w kontekście zmian klimatycznych i coraz częstszych okresów suszy w Polsce.

Agrotechnika wspomagająca retencję wody obejmuje stosowanie ścioły, międzyplonów oraz nawożenia organicznego. Orkę zastępuje się uprawą bezorkową, która zachowuje strukturę gleby i ogranicza parowanie wody. Nawożenie potasowe w dawce 100-120 kg K₂O/ha poprawia gospodarowanie wodną w roślinie.

Odporność na stresy biotyczne i abiotyczne to niewątpliwie mocna strona odmiany SU Liborius, ale ostateczną miarą wartości każdej odmiany pozostaje jej potencjał plonowania i jakość uzyskiwanego ziarna.

Jakie plonowanie osiąga pszenżyto Liborius w praktyce?

W dobrych warunkach uprawowych pszenżyto SU Liborius osiąga plony na poziomie 6-8 t/ha, przy czym szczególnie dobrze plonuje na glebach średnich i słabszych.

Na kompleksach glebowych 4-5 odmiana osiąga plony 7-8 t/ha przy zastosowaniu intensywnej agrotechniki. Gleby słabsze (kompleksy 6-7) zapewniają plonowanie na poziomie 5-7 t/ha, co stanowi bardzo dobry wynik w tej kategorii stanowisk. Nawet na najsłabszych glebach kompleksu 8 można uzyskać 4-6 t/ha przy odpowiedniej agrotechnice.

Czynniki wpływające na wysokość plonów obejmują termin siewu, nawożenie, ochronę przed chorobami i warunki pogodowe. Najlepsze wyniki uzyskuje się przy siewie w optymalnym terminie (15.09-15.10), zbilansowanym nawożeniu NPK oraz jednym zabiegu fungicydowym w okresie kwitnienia.

Porównując z innymi odmianami, pszenżyto Liborius dorównuje popularnym odmianom na glebach średnich, a przewyższa je na stanowiskach słabszych. W wieloletnich doświadczeniach odmiana wykazuje wysoką stabilność plonowania niezależnie od zmiennych warunków pogodowych.

Kompleks glebowy	Potencjał plonowania (t/ha)	Średni plon w praktyce (t/ha)
4-5 (gleby średnie)	7-8	6,5-7,5
6-7 (gleby słabe)	5-7	5-6,5
8 (najsłabsze gleby)	4-6	4,5-5,5

Jaka jest zawartość białka w pszenżycie SU Liborius?

Zawartość białka surowego w ziarnie pszenżyta SU Liborius wynosi średnio 11-13%, co plasuje ją w grupie odmian o średniej zawartości tego składnika.

Jakość białka pszenżyta charakteryzuje się dobrą przyswajalną dla zwierząt dzięki zrównoważonemu składowi aminokwasowym. W porównaniu z pszenicą, białko pszenżyta zawiera więcej lizyny – aminokwasu ograniczającego w żywieniu monogastrycznych. Ta cecha zwiększa wartość paszową ziarna.

Nawożenie azotowe w dawce 80-100 kg N/ha pozwala osiągnąć zawartość białka na poziomie 12-14%. Podział dawki na 2-3 terminy (wiosną i w okresie strzelania w źdźbło) zapewnia lepszą akumulację białka niż jednorazowe zastosowanie. Opóźnione nawożenie azotowe do fazy kłoszenia może zwiększyć zawartość białka o 1-2 punkty procentowe.

Warunki przechowywania ziarna mają istotny wpływ na zachowanie jakości białka. Wilgotność nie powinna przekraczać 14%, a temperatura przechowywania 15-20°C. Zbyt wysoka wilgotność prowadzi do rozwoju pleśni i pogorszenia jakości białka.

Kiedy jest optymalny termin siewu pszenżyta Liborius?

Optymalny termin siewu pszenżyta SU Liborius w Polsce przypada na okres od 15 września do 15 października, z możliwością przedłużenia do końca października w południowych regionach kraju.

Wczesny siew we wrześniu zapewnia lepsze krzewienie roślin i większy plon, ale zwiększa ryzyko przerostu jesiennego i uszkodzeń mrozowych. Siew po 20 października ogranicza krzewienie i może skutkować obniżeniem plonu o 10-15%. Idealne warunki to temperatura gleby 12-15°C i dostępność wody dla kiełkowania.

Regionalne różnice wynikają z warunków klimatycznych. W północnej Polsce (województwa pomorskie, warmińsko-mazurskie) siew kończy się do 5 października. Regiony środkowe pozwalają na siew do 15 października, a południowe (Małopolska, Podkarpacie) – do końca października.

Konsekwencje niewłaściwego terminu siewu są znaczące. Zbyt wczesny siew prowadzi do nadmiernego rozwoju jesiennego, co zwiększa zużycie składników pokarmowych i ryzyko uszkodzeń zimowych. Późny siew skutkuje słabym krzewięniem, co wymaga zwiększenia normy wysiewu o 20-30 kg/ha.

Na jakich stanowiskach najlepiej plonuje odmiana Liborius?

Odmiana SU Liborius najlepiej plonuje na stanowiskach po roślinach strączkowych i okopowych, wykazując również dobre wyniki po zbożach przy odpowiednim nawożeniu organicznym.

Rośliny strączkowe (lucerna, koniczyna, groch, łubin) stanowią idealny przedplon dzięki wzbogaceniu gleby w azot oraz poprawie jej struktury. Po takich przedplonach pszenżyto osiąga plony o 10-20% wyższe niż po zbożach. Okopowe (ziemniaki, buraki) pozostawiają glebę w dobrej kulturze, co sprzyja rozwojowi systemu korzeniowego.

Uprawa po zbożach wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko chorób przenoszonych przez glebę i resztki pożniwne. Konieczne jest zastosowanie nawożenia organicznego (20-30 t/ha obornika) oraz wydłużenie przerwy międzygatunkowej do minimum 2 lat. Uprawa pszenżyta po pszenżycie zwiększa presję chorób o 30-40%.

Płodozmian 4-letni z udziałem roślin strączkowych, okopowych i zbóż zapewnia optymalne warunki dla SU Liborius. Przykładowy płodozmian: rok 1 – ziemniaki, rok 2 – pszenica, rok 3 – mieszanka strączkowa, rok 4 – pszenżyto. Taki system ogranicza presję chorób i zapewnia zrównoważoną produkcję.

Potencjał produkcyjny odmiany to jedna strona medalu, ale równie ważne dla rolnika są aspekty ekonomiczne – dostępność materiału siewnego na rynku oraz opinie innych producentów rolnych.

Gdzie kupić pszenżyto SU Liborius i jaka jest cena?

Pszenżyto SU Liborius można nabyć w większości punktów sprzedaży materiału siewnego w Polsce, a jego cena waha się w przedziale 3,5-4,5 zł za kilogram w zależności od dostawcy i wielkości zakupu.

Główni dystrybutorzy obejmują Krajową Spółkę Nasienną, PNOS, HR Strzelce oraz regionalne punkty sprzedaży materiału siewnego. Większość firm nasiennych prowadzi sprzedaż bezpośrednią oraz przez sieć autoryzowanych dealerów. Dostępność jest dobra w całym kraju, choć w szczytowym sezonie (sierpień-wrzesień) może występować czasowy brak niektórych partii.

Materiał kwalifikowany gwarantuje czystość odmiany, zdrowotność nasion oraz właściwe parametry siewne. Nasiona reprodukcyjne są tańsze, ale mogą wykazywać większą zmienność cech oraz gorszą energię kiełkowania. Różnica cenowa wynosi zwykle 0,5-1 zł za kilogram na korzyść materiału reprodukcyjnego.

Wybór wiarygodnego dostawcy wymaga uwagi na dokumentację (świadectwo nasiennicze, protokoły badań), warunki przechowywania oraz reputację firmy. Rekomenduje się zakupy od firm z długoletnim doświadczeniem na rynku nasienniczym i pozytywną opinią rolników.

Ile kosztuje pszenżyto Liborius za kilogram?

Cena pszenżyta SU Liborius za kilogram wynosi średnio 4 zł za materiał kwalifikowany, przy czym może się różnić w zależności od sezonu, dostawcy i wielkości zamówienia.

Duże zamówienia powyżej 1000 kg często objęte są rabatem 5-10%, co obniża cenę do 3,6-3,8 zł/kg. Zakupy grupowe organizowane przez grupy producenckie czy spółdzielnie pozwalają na dalsze obniżenie kosztów. Płatność gotówkowa lub przedpłata również może skutkować zniżką cenową.

Sezonowe wahania cen wynikają z relacji podaży i popytu. Najniższe ceny notuje się w miesiącach letnich (czerwiec-sierpień), gdy popyt jest ograniczony. We wrześniu i październiku ceny rosną o 10-20% ze względu na rozpoczynający się sezon siewny.

Analiza opłacalności wskazuje, że przy średnim plonowaniu 6 t/ha i cenie skupu 1 zł/kg, koszt materiału siewnego (160-180 kg/ha) stanowi 10-12% wartości plonu. To korzystny wskaźnik w porównaniu z innymi zbożami, gdzie koszt materiału siewnego może sięgać 15-20% wartości plonu.

Czy można kupić pszenżyto Liborius na Allegro lub OLX?

Pszenżyto SU Liborius można znaleźć na platformach Allegro i OLX, jednak zaleca się zakup od sprawdzonych sprzedawców z dokumentami potwierdzającymi pochodzenie i jakość materiału siewnego.

Oferty na platformach aukcyjnych często dotyczą nadwyżek materiału siewnego z gospodarstw rolnych lub dystrybucji przez mniejsze firmy. Ceny mogą być atrakcyjne (2,5-3,5 zł/kg), ale wymagają szczególnej ostrożności przy wyborze sprzedawcy. Brak właściwej dokumentacji może skutkować problemami z jakością lub czystością odmiany.

Przy ocenie ofert internetowych należy zwracać uwagę na:

• obecność zdjęć dokumentów (świadectwo nasiennicze, etykiety)
• szczegółowe opisy zawierające parametry siewne
• pozytywne komentarze od innych kupujących
• możliwość odbioru osobistego i oględzin materiału

Autoryzowani dystrybutorzy oferują gwarancję jakości, możliwość reklamacji oraz fachowe doradztwo. Dodatkowo materiał siewny podlega kontroli jakości na każdym etapie dystrybucji. Te korzyści często przewyższają oszczędności cenowe z zakupów internetowych.

Jakie są opinie rolników o pszenżycie SU Liborius?

Rolnicy oceniają pszenżyto SU Liborius bardzo pozytywnie, szczególnie doceniając jego niezawodność na słabszych glebach i dobrą odporność na niekorzystne warunki pogodowe.

Jan Kowalski z województwa lubelskiego potwierdza: „Na moich piaskach SU Liborius plonuje stabilnie po 5,5-6 t/ha, podczas gdy inne odmiany często nie przekraczają 4,5 t/ha. Szczególnie doceniam odporność na wyleganie i choroby”. Podobne doświadczenia zgłasza Marek Nowak z Wielkopolski: „Po przejściu na Liborius znacznie ograniczyłem zabiegi fungicydowe, co przekłada się na niższe koszty produkcji”.

Mocne strony wymieniane przez praktyków to:

• wysoka stabilność plonowania na różnych stanowiskach
• dobra zimotrwałość w trudnych zimach
• ograniczona potrzeba stosowania fungicydów
• łatwość w prowadzeniu agrotechniki

Pewne ograniczenia dotyczą głównie przeciętnej odporności na fuzariozę kłosów oraz potrzeby monitoringu w wilgotne sezony. Część rolników wskazuje także na nieco niższą zawartość białka w porównaniu z odmianami intensywnymi, co może mieć znaczenie przy sprzedaży na pasze.

Wyniki plonowania z konkretnych gospodarstw potwierdzają teoretyczne zalety odmiany. Gospodarstwo „Zielone Pola” w województwie podlaskim osiąga średnie plony 6,2 t/ha na kompleksie 6, co stanowi bardzo dobry wynik dla tego typu gleb. Podobnie gospodarstwo w Lubuskiem notuje plony 5,8 t/ha na glebach piaszczystych kompleksu 7.

Poznanie opinii innych rolników i analiza kosztów to istotne informacje, ale końcowa decyzja o wyborze odmiany powinna opierać się na kompleksowej ocenie wszystkich aspektów uprawowych i ekonomicznych.

Czy warto wybrać pszenżyto ozime SU Liborius do uprawy?

Pszenżyto ozime SU Liborius to bardzo dobry wybór dla gospodarstw uprawiających na słabszych glebach, oferując niezawodne plony przy relatywnie niskich nakładach na ochronę chemiczną.

Kompleksowa analiza wskazuje, że odmiana ta stanowi optymalne rozwiązanie dla trzech głównych grup gospodarstw. Po pierwsze, dla rolników dysponujących słabymi glebach kompleksów 6-8, gdzie inne zboża często zawodzą. Po drugie, dla producentów poszukujących odmian o niskich wymaganiach agrotechnicznych i ograniczonej potrzebie stosowania pestycydów. Po trzecie, dla gospodarstw w regionach o zmiennych warunkach pogodowych, gdzie liczy się stabilność plonowania.

Analiza ekonomiczna potwierdza opłacalność uprawy. Przy średnim plonie 5,5 t/ha na słabych glebach i cenie skupu 1 zł/kg, przychód wynosi 5500 zł/ha. Koszty produkcji (materiał siewny, nawozy, paliwo, amortyzacja) kształtują się na poziomie 2800-3200 zł/ha, co daje zysk 2300-2700 zł/ha. To konkurencyjny wynik w porównaniu z innymi zbożami.

Kluczowe zalety obejmują:

• wysoką tolerancję na słabe gleby i niedobory wody
• stabilne plonowanie niezależnie od warunków pogodowych
• ograniczone wymagania ochrony chemicznej
• dobrą adaptację do ekstensywnych systemów produkcji
• konkurencyjną cenę materiału siewnego

Ewentualne ograniczenia dotyczą średniej odporności na fuzariozę kłosów oraz nieco niższej zawartości białka. Te cechy mogą mieć znaczenie w intensywnych systemach produkcji nastawionych na wysoką jakość technologiczną ziarna.

Dziękujemy za uwagę poświęconą analizie tej odmiany. Decyzja o wyborze SU Liborius powinna uwzględniać specyfikę konkretnego gospodarstwa, ale dla większości rolników uprawiających na średnich i słabych glebach będzie to wybór trafny i ekonomicznie uzasadniony.